Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Σύνταγμα και Θέαμα: Από εκεί που (δεν) το περιμένεις

η φώτο από το αρχείο του realdemocracy

Ο Γιάννης Πρετεντέρης τον Δεκέμβριο του 2008 εξέφρασε με τον πιο αυθόρμητο τρόπο την έκπληξη και την αγωνία του Θεάματος για το εξεγερσιακό κίνημα που εξαπλωνόταν σε ένα μειοψηφικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας: «Μα πόσοι είναι επιτέλους οι οπαδοί του Μπακούνιν και του Κροπότκιν στην Ελλάδα; 3.000, 5.000, 10.000;». Μια ερώτηση εκδηλωτική του «από πού μας ήρθε;» και «γιατί δεν τον προβλέψαμε;»

Στη σύγχρονη θεαματική δημοκρατία η αποστολή των ιδεολογικών μηχανισμών είναι ακριβώς αυτή στην οποία απέτυχαν τότε: Να προβλέψουν, να καταμετρήσουν, να καταχωρήσουν και να ενσωματώσουν, δηλαδή να καταστείλουν εν τη γενέσει τους τις αυθόρμητες εκείνες συναντήσεις των προλετάριων που δύνανται να εξαπλωθούν και να στραφούν ενάντια στο πλέγμα των θεαματικών/εμπορευματικών σχέσεων. Αν απομείνει μόνο η αστυνομική βία και τρομοκρατία το κίνημα μαζικοποιείται και ριζοσπαστικοποιείται και το παιχνίδι έχει χαθεί για το κράτος, δείχνει η ιστορία.

Εδώ και 2,5 χρόνια λοιπόν, στα πλαίσια της αντι-εξεγερτικής απάντησης του κράτους παράλληλα με την καπιταλιστική αναδιάρθρωση και την κατασταλτική αναδιάρθρωση επιχειρείται και μια ευρύτερη θεαματική αναδιάρθρωση, που στόχο έχει να μπορέσει να προλάβει την εμφάνιση των νέων εξεγερτικών υποκειμένων. Καταρχήν δίνουν και παίρνουν οι δημοσκοπήσεις που προσπαθούν να προβλέψουν το ποσοστό αυτών που «θέλουν επανάσταση» (γύρω στα 33% μέτρησε ο ΣΚΑΙ). Έπειτα, σχεδόν όλες οι διαφημίσεις με στόχο το target group των νέων καταναλωτών δείχνουν όμορφους νέους και νέες να βγαίνουν μαζικά στους δρόμους και να επικοινωνούν κάτω από μελωδίες των 60s (χάρη στα «δωρεάν και επαναστατικά προγράμματα» των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας). Και τέλος, στην πρώτη γραμμή της μάχης «της αμφισβήτησης του παλιού κόσμου» η αριστερά του θεάματος, οι Θεοδωρακοκουλογλοι μαζί με τα εναλλακτικά Free press που σπονσοράρουν οποιαδήποτε μεταμοντέρνα δομή (π.χ. atenistas) αντιγράφει τα αυτοοργανωμένα και στοχεύοντα στην άμεση δράση χαρακτηριστικά του Δεκέμβρη.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε στα τέλη του Μάη του 2011, ο ΣΚΑΙ να ψέλνει ύμνους, η zougla να έχει live αναμετάδοση κι ο Πρετεντέρης να στέλνει «like» στο αυθόρμητο κίνημα που έχει καταλάβει μέσω καλέσματος στο facebook την πλατεία Συντάγματος κι άλλες κεντρικές πλατείες πόλεων ανά την Ελλάδα. Πριν ακόμα το κίνημα αναγνωριστεί, μιλήσει, οργανωθεί, εξαπλωθεί, συνειδητοποιηθεί, ριζοσπαστικοποιηθεί οι ταμπέλες κι οι διαχωρισμοί έχουν μπει από το πρώτο δευτερόλεπτο: «Απολίτικο», «ειρηνικό», «πατριωτικό» και διαχωρισμένο από τον κόσμο που ένα και κάτι χρόνο τώρα κατεβαίνει και συγκρούεται στις απεργιακές πορείες που δίνει τις μικρές αλλά σημαντικές του μάχες στους εργασιακούς χώρους. Ο πρώτος κόσμος πρέπει να φάει το «καρότο» του «όλοι μαζί μπορούμε να σώσουμε το έθνος», ο δεύτερος κόσμος πρέπει να φάει το μαστίγιο του «θα σε σκοτώσω και θα σε σφάξω άμα συνεχίσεις να κατεβαίνεις στον δρόμο».

Το «παντοδύναμο» όμως Θέαμα και οι από αυτό εκπορευόμενες life-style ταυτότητες (του «απολίτικού», του «πολιτικοποιημένου», του «ειρηνικού» και του «βίαιου», του «αγανακτισμένου» ή και του «εξεγερμένου»)  έχουν ένα βασικό πρόβλημα: Χάνουν τη δύναμη τους όταν ο κόσμος συναντιέται στις πλατείες, στους δρόμους και στα αμφιθέατρα και αρχίζει να μιλάει, να συμφωνεί, να διαφωνεί, να οργανώνεται, να αποφασίζει, να πραγματοποιεί, να κοιμάται, να ξυπνάει, να ονειρεύεται, να ερωτεύεται. Γενικώς να κάνει όλα αυτά που κάνουν οι άνθρωποι ανά τους αιώνες στις κοινότητες που φτιάχνουν ενάντια στους εκμεταλλευτές και καταπιεστές τους και το Θέαμα προσπαθεί εναγωνίως να διαμεσολαβήσει, για να τις διαλύσει.

Πρωτοδημοσιεύθηκε στις 31/05/2011 εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου