Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Παρακολουθώντας τις γενικές απεργίες να περνούν


Η αρχή έγινε στις 5/5/2010, μια μέρα πριν την επίσημη ψήφιση του μνημονίου. Η 24ωρη γενική απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ μετατρέπεται σ' ένα μαχητικό συλλαλητήριο που πολιορκεί τη Βουλή. Η πλατεία Συντάγματος εκκενώνεται με ορυμαγδό χημικών, άλλα είναι οι τρεις νεκροί τραπεζοϋπάλληλοι που θα διακόψουν απότομα τα σημαντικότερα συγκρουσιακά τεκταινόμενα στο κέντρο της Αθήνας μετά την εξέγερση του Δεκεμβρίου '08. Έστω όμως ότι δεν υπήρχαν οι νεκροί στην Μαρφίν, τι θα γινόταν; Θα κατάφερνε το αγανακτισμένο πλήθος προλετάριων και μικροαστών να εισβάλλει στη Βουλή με γυμνά χέρια, με πέτρες ή έστω με μολότοφ που δεν φεύγουν δεξιά και αριστερά; Ας σοβαρευτούμε... Θα είχαμε ολοήμερες συγκρούσεις στο κέντρο και καταλήψεις δημοσίων κτιρίων το βράδυ, απέναντι στην όξυνση της καταστολή. Πιο πιθανό. Θα πιεζόταν η ΓΣΕΕ να μετατρέψει την 24ώρη σε 48ώρη; Δύσκολο, αλλά όχι απίθανο. Θα είχαμε μήπως επανάληψη παρόμοιου σκηνικού και την επόμενη μέρα (με λιγότερους απεργούς) και μετά από πολλές κρότου λάμψης και χημικά το κέντρο θα εκκενωνόταν και το μνημόνιο θα ψηφιζόταν, ούτως ή άλλως;

Υποθετικά σενάρια; Μετά την 5η Μάη πάντως είχαμε άλλες δυο ειρηνόφιλες απεργίες-κηδείες μέσα στο καλοκαίρι κι όλοι ανανεώναμε το ραντεβού μας για Σεπτέμβρη που "θα γινόταν ο χαμός". Το μόνο που ήρθε ήταν άλλη μια 24ώρη απεργία τον Δεκέμβριο, με υψηλό βαθμό συγκρουσιακότητας, αλλά με τους μπάτσους εντέλει μετά από κανά 3ώρο να μας έχουν διώξει από το κέντρο και με το νομοσχέδιο που προωθούσε τις επιχειρησιακές συμβάσεις και την απόλυση χωρίς αποζημίωση για όποιον δεν έχει κλείσει 1 χρόνο δουλειάς να ψηφίζεται κι αυτό κανονικά. Στις 22 Φλεβάρη του 2011 είχαμε επανάληψη ενός παρόμοιου σκηνικού και τα πρώτα σημάδια ότι αυτό καταντούσε βαρετό, ενώ ο Αλαβάνος προσπάθησε ανεπιτυχώς να προωθήσει ένα καινούριο χάπενινγκ που συζητιόταν εξαιτίας των αραβικών εξεγέρσεων, το "μένουμε Σύνταγμα". Στην επόμενη γενική απεργία στις 11 Μάη, η μονοτονία του "μπάχαλα Σύνταγμα, τρέξιμο με δακρυγόνα στη Πανεπιστημίου" έσπασε με την λυσσαλέα επίθεση των μπάτσων που παρά λίγο να σκοτώσει έναν διαδηλωτή.

Κάπου εκεί, με αφορμή το κίνημα των indignados στην Ισπανία, προλετάριοι και μικροαστοί που ήθελαν να αντιδράσουν άλλα δεν καλύπτονταν από την θεατρική παράσταση που περιγράφηκε, δοκίμασαν να καλέσουν συγκεντρώσεις (χωρίς την έγκριση ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κι άλλων γραφικών) μέσω facebook και να οργανωθούν μέσω αμεσοδημοκρατικών συνελεύσεων σε πλατείες. Κουτσό, στραβό ένα βήμα μπροστά έγινε πάντως, αφού δεκάδες χιλιάδες συνέρεαν στο κέντρο και μούντζωναν το Κυνοβούλιο κάθε μέρα, ενώ πιο πριν τους επιτρεπόταν μόνο για λίγες ώρες συγκεκριμένες ημέρες που αποφάσιζαν οι εργατοπατέρες. Οι τελευταίοι έπρεπε να ανεβάσουν μια καινούρια παράσταση, αν ήθελαν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον του κοινού. Κάλεσαν 24ώρη απεργία στις 15 Ιούνη και σε 48ώρη απεργία 28-29/6. Η συμμετοχή εργαζομένων στην απεργία παρέμενε προβληματική, αλλά πρώτη φορά υπήρχε ένας πρακτικός στόχος στον δρόμο που έγινε αντικείμενος μαζικής υπεράσπισης κι εντέλει επετεύχθη: Να διατηρήσουμε την κατάληψη της πλατείας Συντάγματος. Τον άλλο πρακτικό στόχος του να αποκλείσουμε το Κυνοβούλιο, ουσιαστικά κι όχι συμβολικά, κανείς δεν το πήρε στα σοβαρά, πλην των μπάτσων που διέλυαν με συνοπτικές διαδικασίες τα μπλόκα περιμετρικά του κέντρου. Χρειάστηκαν δεκάδες χιλιάδες χημικά και σκληρές μάχες γύρω από την πλατεία, όμως το Μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε κι ας ξημεροβραδυαστήκαμε και τις επόμενες μέρες στο Σύνταγμα, ενώ τον Σεπτέμβρη χρειάστηκαν λίγα ακόμα δακρυγόνα για να φύγουν και οι τελευταίοι "πλατειακοί".

Όμως από Σεπτέμβρη οξύνθηκε κι η επίθεση (άρχισε να εφαρμόζεται το Μεσοπρόθεσμο). Χαράτσια για όλη την κοινωνία και χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων ("εφεδρεία"). Πέρα από την οργάνωση της άρνησης πληρωμών στις γειτονιές, πληθαίνουν οι συνελεύσεις δημοσίων υπαλλήλων και οι καταλήψεις κτιρίων που στεγάζουν διοικητικές υπηρεσίες του δημοσίου. Η 24ωρη απεργία των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ λόγω της πίεσης των από τα κάτω μετατρέπεται σε 48ώρη. Την πρώτη μέρα μισό εκατομμύριο διαδηλωτές κατεβαίνουν στον δρόμο, αλλά πάλι δεν ξέρουν τι να κάνουν. Αρκετοί συγκρούονται με τις αστυνομικές δυνάμεις, αλλά το Κυνοβούλιο παραμένει απλησίαστο. Μετά από λίγες ώρες το κέντρο εκκενώνεται. Την επόμενη μέρα αναλαμβάνει ρόλο το ΠΑΜΕ για να παίξει καλύτερα και πιο οργανωμένα την παράσταση "περικυκλώνουμε τη Βουλή", απ' ότι την έπαιξαν οι αριστεροί "αγανακτισμένοι" τον Ιούνη. Ένας νεκρός διαδηλωτής, ξεθάβεται το "τσεκούρι του πολέμου" μεταξύ ΚΚΕ-αναρχίας και το πολυνοσμοσχέδιο ψηφίζεται κανονικά.

Έχουμε λοιπόν μετά από τόσους μήνες και τόσες "μητέρες των μαχών" μια συνθήκη όπου κανείς δεν μπορεί να ζητήσει κάτι παραπάνω από τη ΓΣΕΕ (να κηρύξει διαρκείας;), ενώ η μαζική αγανάκτηση δεν έχει καταφέρει να σταματήσει τη ψήφιση κανενός νομοσχεδίου. Η μαζική αγανάκτηση κατάφερε βέβαια να ρίξει την κυβέρνηση Παπανδρέου για να έρθει το επόμενο "οικουμενικό" και "τεχνοκρατικό" πολιτικό προσωπικό. Κι έτσι έρχεται η σημερινή απεργία, όπου δεν υπάρχει κανένας από τους πρακτικούς στόχους που χαρακτήριζαν τις προηγούμενες απεργίες, δεν ψηφίζεται τις ίδιες μέρες τίποτα καινούριο, δεν έχεις να υπερασπιστείς τίποτα στο δρόμο πέρα από ένα εθιμοτυπικά αγωνιστικό παρόν, είσαι ουσιαστικά δυο και τρία βήματα πίσω σε σχέση με τις δυο 48ώρες που κι αυτές αποδείχθηκαν λίγες.

Ο κόσμος λοιπόν που συμμετέχει στις εκτονωτικές απεργίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι ελάχιστος. Και αυτό δεν είναι κακό από μόνο του. Ακόμα κι αν μέσα στον Δεκέμβρη κηρυχθεί κάποια καινούρια απεργία, είναι προφανές πως ό,τι είναι να ψηφιστεί θα ψηφιστεί και τα πρακτικά αδιέξοδα θα παραμένουν. Μέχρι να εμφανιστεί κάτι καινούριο, κομματικά και συνδικαλιστικά ανεξάρτητο και μαχητικά απρόβλεπτο στον ορίζοντα της ταξικής πάλης, που θα μας βγάλει από τη θανάσιμη ανία να βλέπουμε τα νέα μέτρα να περνούν μαζί με τις γενικές απεργίες που τα συνοδεύουν.

7 σχόλια:

  1. Καλά όλα αυτά ρε σύντροφε, αλλά δεν μας λες τι να κάνουμε πρακτικά μέχρι να εμφανιστεί "κάτι καινούριο, κομματικά και συνδικαλιστικά ανεξάρτητο και μαχητικά απρόβλεπτο στον ορίζοντα της ταξικής πάλης, που θα μας βγάλει από τη θανάσιμη ανία"...

    Είναι οι απόπειρες κάποιων μειοψηφιών μέσα στα χρόνια να μετατρέψουν την ανία σε έγερση αυτή που έχει επιφέρει τα όποια μικρά αποτελέσματα ή όχι; Είναι η ριζοσπαστική συμμετοχή σε ανιαρές διαδικασίες που έχει κρατήσει ζωντανή τη φλόγα του "καινούριου" και "απρόβλεπτου', ναι η όχι;

    Drn

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η αλήθεια είναι ότι φυσικά και ξέρω τι πρέπει να κάνουμε πρακτικά, αλλά το κρατάω επτασφράγιστο μυστικό για μένα και μια κομματική λέσχη που συμμετέχω, όταν αυτή μεγαλώσει θα εμφανιστεί στο κίνημα κι επιτέλους θα του δώσει την μαγική λύση που αναζητά (και το κόμμα μας θα δικαιωθεί επιτέλους ως επαναστατική μειοψηφία). Ως τότε μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις ότι κάνεις στους κοινωνικούς σου χώρους χωρίς να σπαταλάς πολύ χρόνο κι ελπίδες σε στημένα ραντεβού των εργατοπατέρων.


    Όσον αφορά τις μειοψηφίες που υποτίθεται ότι προσφέρουν δράση και ριζοσπαστικότητα εκεί που κυριαρχεί η αδράνεια κι ο συντηρητισμός και τελικά μπορεί να καταφέρνουν μια τρύπα στο νερό που όμως διατηρούν τη "φλόγα" αναμμένη, σορυ νομίζω πρόκειται για παραμύθι του α/α/α χώρου που πουλούσε τις δυο προηγούμενες δεκαετίες. Τώρα η πραγματικότητα μας έχει ξεπεράσει και χρειάζεται νέα παραμύθια για να κοιμηθούμε και να δούμε όνειρα γλυκά...

    Η ριζοσπαστική συμμετοχή σε γενικές απεργίες το καλό που έχει καταφέρει είναι να καταδείξει τα όρια των "γενικών απεργιών" ως εκτονωτικών μέσων πάλης κι όσο δεν βοηθάει στον απεγκλωβισμό του κινήματος από αυτά, απλώς συντηρεί τον παλιό κόσμο με μια δόση αδρεναλίνης που χρειάζεται για να μη πεθάνουμε όλοι από τη βαρεμάρα. Τώρα γενικά για ριζοσπαστική συμμετοχή σε ανιαρές διαδικασίες, εγώ τα πιο ελπιδοφόρα πράγματα τα έχω δει να γεννιούνται ακηδεμόνευτα, αυτοοργανωμένα, αυτόνομα, οριζόντια, πεστο όπως θες, πάντως γενικά σε διαδικασίες που βαριέμαι δε συμμετέχω, πάντα θα υπάρχει κάτι καλύτερο για να περάσει η ώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευκολοχώνευτες οι μεταμοντερνιές, προσφέρουν απλόχερα άλλοθι στους κουρασμένους νοικοκυραίους αλλά και στους "κουρασμένους" πολιτικούς "αναλυτές". Οποιος μεταφέρει την πράξη στο φαντασιακό μέλλον, αυταπατάται και μας ζητά να κάνουμε το ίδιο. Αν πάλι νομίζει ότι η απουσία από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό (το βαρετό των απεργιών της γσεε) και οι πράξεις στα μικρά τα καθημερινά είναι η λύση, να του πω να διαβάσει τους Αόρατους ιταλίας(τους πιο έντιμους αυτής της τάσης), να ψάξει γιατί λέγονται αόρατοι και να "δει" γιατί δεν άφησαν τίποτα πίσω.
    Η δική μου απάντηση βρίσκεται στην ισορροπία και την σύνδεση θεωρίας και πράξης. Κάνε τα βαρετά και ανιαρά ζωντανά και χρήσιμα, υπάρχει άλλωστε πάντα το provoc.

    sgn

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αφού δεν έχεις, λοιπόν, το ευαγγέλιο που θα οδηγήσει στην αταξική κοινωνία, όπως δεν το έχει κανείς, ακόμα και αν το πιστεύει, τότε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο απ' αυτό που μας έχει διδάξει η εμπειρική παρακαταθήκη που έχει αφήσει ο ταξικός πόλεμος μέχρι σήμερα. Και δυστυχώς τα «στημένα ραντεβού» και τα «εκτονωτικά μέσα πάλης» αποτελούν, για εμάς που δεν θέλουμε να έχουμε θέση στους θεσμούς, ένα προνομιακό κοινωνικό πεδίο ζύμωσης. Όπως Φυσικά και το κοινωνικό περιβάλλον που βρίσκεται ο καθένας (γειτονιά, παν/μιο, εργασία κλπ).

    Εσύ ο ίδιος, λοιπόν, που προσπαθείς να πείσεις ότι αυτά τα ραντεβού δεν αξίζουν, με το επιχείρημα ότι δεν ρίχνουν νόμους και δε φέρνουν νίκες, αυτοαναιρείσαι...γιατί κανείς από τον α/α/α χώρο (χάριν οικονομίας λόγου φαντάζομαι τον βάζεις ως ενιαίο, αλλά ας το δεχτούμε) δεν σπαταλά χρόνο και ελπίδες στο ότι αυτές οι απεργίες θα φέρουν οπωσδήποτε μεσσιανικές λύσεις. Σπαταλάω χρόνο (τουλάχιστον σε ότι με αφορά) γιατί αναγνωρίζω σε αυτές τις διαδικασίες (απεργία/συγκέντρωση κ' πιθανόν σύγκρουση) πεδία ζύμωσης και αγώνα. Εδώ βρίσκεται το δια ταύτα και γι' αυτό δε συμφωνώ με την πολεμική, αν και συμφωνώ στην κριτική σου. Γιατί τα συμπεράσματά σου αντί να εναντιώνονται το μεσσιανισμό της επανάστασης, τον αποθεώνουν, αφού πάνω κάτω ακυρώνουν όλες τις στιγμές του ταξικού αγώνα τα τελευταία 2 χρόνια. Αντί λοιπόν να θεωρούμε τους εαυτούς μας σωτήρες και την επανάσταση προ των πυλών αρκεί αν εμφανιστεί το "καινούριο, κομματικά και συνδικαλιστικά ανεξάρτητο και μαχητικά απρόβλεπτο στον ορίζοντα της ταξικής πάλης, που θα μας βγάλει από τη θανάσιμη ανία", καλό είναι να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε σε όλα τα (εξωθεσμικά) πεδία αγώνα και σε όλες τις ανιαρές διαδικασίες, αναγνωρίζοντάς τα ως σταγόνες στον ωκεανό της ταξικής πάλης. Και ναι, σταγόνα είναι και οι εκτονωτικές απεργίες της ΓΣΕΕ, αλλά έναντι του μηδενός είναι κάτι...

    Κουραστικό και ανιαρό, αλλά απαραίτητο...

    Υ.Γ. Τι στιγμή που προσπαθείς να πείσεις να μην συμμετέχουμε σε αυτές τις διαδικασίες, το κεφάλαιο και το κράτος οχυρώνονται νομοθετικά και κατασταλτικά απέναντι στις διαδικασίες που βαριέσαι να συμμετέχεις

    Drn

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Προς sgn

    Στην Ελλάδα ως γνωστό είσαι ή μεταμοντέρνος ή σταλινικός, κι εγώ η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να διαλέξω ποια ταμπέλα απεχθάνομαι περισσότερο. Επειδή όμως στην Ελλάδα επίσης ισχύει ότι είσαι ότι δηλώσουν οι άλλοι για σένα, πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί η κριτική στην πρακτική αποτυχία όλων των γενικών απεργιών να σταματήσουν την επίθεση που δεχόμαστε, παραπέμπει στα νεφελώδη σχήματα του μεταμοντερνισμού.

    Κούραση δεν παίζει, ανία μόνο για τις εξελίξεις στο κεντρικό κινηματικό σκηνικό. Από πράξεις άλλο τίποτα σε διάφορα πεδία, που μερικές είναι αρκετές ελπιδοφόρες. Και εκτυλίσσονται στο παρόν όχι στο φαντασιακό μέλλον.

    Τους "Αόρατους" πάλι που εκτυλίσσονται στο παρελθόν τους έχω διαβάσει, δε νομίζω ότι δεν άφησαν τίποτα πίσω τους, το κίνημα εκεί βίωσε μια ιστορική συντριβή που τους έκανε "αόρατους" ιστορικά, σε σχέση π.χ. με την ιστορική φήμη που απέκτησαν όσοι επέλεξαν να επιτεθούν στην "καρδιά του κτήνους", Και οι δυο κατέληξαν στη φυλακή πάντως. Υπάρχει επίσης μια ουσιώδη διαφορά ανάμεσα στο να κάνεις τα πάντα για να φαίνεσαι και στο να προσπαθείς να φανερώσεις καταστάσεις που δεν φαίνονται.

    Προς Drn,

    στην Ελλάδα πάλι η έννοια της κριτικής συνδέεται με την έννοια της πολεμικής. Άμα κάνεις κριτική στο εκτονωτικό και αναποτελεσματικό των γενικών απεργιών, σημαίνει ότι είσαι απεργοσπάστης, δεν κατεβαίνεις στο δρόμο στις κεντρικές μάχες και προπαγανδίζεις και σε άλλους να το κάνουν. Δεν πα να έχεις απολυθεί λόγω συμμετοχής σε απεργία ή να μην είχες αφήσει μάρμαρο για μάρμαρο στην πλατεία στις 29/6, και πάλι αν κάνεις κριτική είναι σα να κάνεις προπαγάνδα "μακριά από τις γενικές απεργίες".

    Δεν ακυρώνω λοιπόν καθόλου "όλες τις στιγμές του ταξικού αγώνα τα τελευταία 2 χρόνια". Διαφωνώ οριζόντια και κάθετα ότι ο ταξικός αγώνας των τελευταίων 2 χρόνων αρχίζει και τελειώνει στις ώρες των γενικών απεργιών. Μπορώ να δεχτώ ότι εκεί συμπυκνώνεται ή κορυφώνεται σε κάποιες συγκυρίες (όπως στις δυο τελευταίες 48ωρες), αλλά για μένα ταξικός αγώνας είναι και η γιούχα στις παρελάσεις και τα πανό στα γήπεδα και οι πιέσεις στους δήμους για το χαράτσι κι η νικηφόρα απεργία στην Αγνό, τ' ότι οι απογραφείς πληρώθηκαν κι άλλα πολλά που εκτυλίσσονται κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε μέρα και απαιτούν πολύ χρόνο και (πολιτική) προσπάθεια ώστε να εμφανιστούν και να συντονιστούν ως μια αυτόνομη δύναμη που θα παρακάμψει τις εκτονωτικές κινήσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν απαντάς:
    α) στο αν οι 24ωρες απεργίες-βαλβίδες αποσυμπίεσης αποτελούν πεδίο αγώνα και ζύμωσης...

    β) αν όχι, γιατί το κράτος επιμένει να καταστέλλει έστω και αυτή τη δυνατότητα 24ωρης ανίας...

    γ) στην κριτική ότι το να υπερθεματίζεις πάνω στη μη νίκη των 24ωρων φέρνει το ακριβώς αντίστροφο αποτέλεσμα απ' αυτό που επιθυμείς: αντί να "εγκλωβίζονται" οι εργαζόμενοι σε αγώνες (στρεβλούς, δεν διαφωνούμε), εγκλωβίζονται στον καναπέ τους...εκτός εάν επίσης πιστεύεις ότι έχει κατακτηθεί πλέον η απαιτούμενη ταξική συνείδηση και ότι πια μένει να βρούμε τη μορφή, καθώς το περιεχόμενο έχει ήδη βρεθεί...

    Υ.Γ. στο κριτική-συμπεράσματα-πολεμική, εκφράζω ενστάσεις στο 2 και στο 3. Και φυσικά το ότι "Δεν πα να έχεις απολυθεί λόγω συμμετοχής σε απεργία ή να μην είχες αφήσει μάρμαρο για μάρμαρο στην πλατεία στις 29/6, και πάλι αν κάνεις κριτική είναι σα να κάνεις προπαγάνδα "μακριά από τις γενικές απεργίες", δε σημαίνει ότι - όπως εκφράζεις τις θέσεις σου - δεν οδηγείσαι (άθελά σου) στο να προπαγανδίζεις κατ'ουσία την αποχή...

    Drn

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. α.Προσπαθώ να απεγκλωβίσω τη κουβέντα από το ερώτημα "να κατεβαίνουμε ή όχι στις γενικές απεργίες", γιατί μου φαίνεται ηλίθιο. Προφανώς και κατεβαίνουμε όσο πιο ταξικά μάχιμοι γίνεται στις γενικές απεργίες (αν έχουμε τη δυνατότητα), ναι αποτελούν πεδίο αγώνα και ζύμωσης, αλλά τα όρια τους είναι πλέον εμφανής και η (αυτο)κριτική γίνεται από τα μέσα για το ξεπέρασμα αυτών.

    β.Το κράτος πλέον καταστέλλει οτιδήποτε κινείται. Τελευταία δεν έχει χτυπήσει πορείες αναρχικών για αλληλεγγύη σε συλληφθέντες και τις πορείες των φοιτητικών καταλήψεων. Αυτό σημαίνει ότι δεν φοβάται τους αναρχικούς ή τις φοιτητικές καταλήψεις; Έχω μια πιο πολύπλοκη αντίληψη για το πότε χρησιμοποιείται η καταστολή και σε τι αποσκοπεί.

    γ. Αναλόγως δεν πιστεύω ότι το δίλημμα είναι γενική απεργία ή καναπές. Και όχι δεν έχει βρεθεί ούτε η κατάλληλη μορφή, ούτε το στοχευμένο περιεχόμενο, μπορούν όμως να εντοπιστούν οι ακατάλληλες μορφές και τα άστοχα περιεχόμενα και να προχωρήσουμε μαθαίνοντας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή