Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Το ξέρατε ότι στη Πάτρα υπάρχει ένα νεκροταφείο για μετανάστες;

κάτεργο για προλετάριους και τότε και τώρα

Μιας και πήξαμε στην αγάπη, την αλληλεγγύη και την φιλευσπλαχνία τις προηγούμενες άγιες μέρες ας σας διηγηθώ και μια άγνωστη χριστουγεννιάτικη ιστορία που εκτυλίχθηκε στο λιμάνι της Πάτρας.

Η «Πειραϊκή – Πατραϊκή» αποτελούσε κάποτε μια ακμαία κλωστοϋφαντουργία που απασχολούσε χιλιάδες εργάτες στα εργοστάσια της. Τη δεκαετία του ’80 μπήκε στο καθεστώς των προβληματικών, δόθηκαν αγώνες (απεργίες, καταλήψεις κτλ.) από τους εργάτες της για να μην κλείσει, τελικά η βιομηχανία έκλεισε και οι εργάτες της πετάχθηκαν στο δρόμο, ακολουθώντας τη μοίρα χιλιάδων ντόπιων βιομηχανικών προλετάριων κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Από τότε η Πάτρα μετατράπηκε από βιομηχανικό λιμάνι σ’ ένα απόβιομηχανικοποιημένο ή  μεταβιομηχανικό (διαλέγετε και παίρνετε) προάστειο της Αθήνας, όπου «ανθίζει» ο τριτογενής τομέας των υπηρεσιών και της φοιτητικής-καρναβαλικής διασκέδασης.

Από μια ειρωνεία της ιστορίας, το εγκαταλειμμένο εργοστάσιο της «Πειραϊκής-Πατραϊκής» βρήκε αξία χρήσης δυο δεκαετίες αργότερα από εκατοντάδες μετανάστες προλετάριους που το κατέλαβαν για να διαμένουν, όσο δεν προσπαθούν να αποδράσουν προς το «ευρωπαϊκό όνειρο» μέσω του λιμανιού της Πάτρας. Ο αυτοσχέδιος καταυλισμός κοντά στο κέντρο της πόλης που διέμεναν παλιότερα αυτοί, είχε πυρποληθεί τον Ιούνιο του 2009, μετά από μια συντονισμένη εκστρατεία μπάτσων, παρακρατικών και μικροαστών νοικοκυραίων που στόχο είχε να φορτώσει στους μετανάστες προλετάριους όλα τα κακά της μοίρας των ντόπιων προλετάριων. Τώρα, οι μετανάστες (Αφγανοί και Αφρικανοί κυρίως) μετακινήθηκαν πιο παραλιακά, ανατολικά και δυτικά του λιμανιού κι έτσι δεν φαίνονται τόσο πολύ στο κέντρο της πόλης. Σα να βγάζεις τα σκουπίδια από το δωμάτιο, στο μπαλκόνι παραδίπλα και να κλείνεις τα παράθυρο, ένα πράγμα.

Ανατολικά του λιμανιού βρίσκεται το φανταχτερό Ρίο. Εκεί κοντά, στις 20/12 μια ομάδα Αφγανών μεταναστών καταδιώχθηκε από μπάτσους κι ένας ανήλικος εξ’ αυτών πήδηξε από τον 2ο όροφο μιας εγκαταλειμμένης πολυκατοικίας στην προσπάθεια του να ξεφύγει (οι μπάτσοι προσπάθησαν να τα "μασήσουν" κάπως στην ανακοίνωση τους). Από τότε νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο Νοσοκομείο Άγιος Ανδρέας της πόλης. Στις 23/12 πραγματοποιήθηκε διαδήλωση εκατοντάδων μεταναστών και ντόπιων αλληλέγγυων από την Πειραϊκή-Πατραϊκή προς το κέντρο της πόλης και πάλι πίσω. Τα πανό των μεταναστών μιλούσαν για την αστυνομική βαρβαρότητα, το δικαίωμα στη ζωή και δη στη «ζωή με ασφάλεια».

Οι λέξεις έχουν ακόμα δύναμη. Διαφορετική βέβαια δύναμη έχει η λέξη «ασφάλεια» σε ένα πανό μεταναστών στα ελληνικά σε μια πορεία που στηρίζουν αντιεξουσιαστές και αριστεροί και διαφορετική όταν ρέει από τα στόματα δημοσιογράφων, μπάτσων και μικροαστών στις τηλεοπτικές οθόνες. Η αναμέτρηση είναι άνιση αλλά υπαρκτή. Ένα χριστουγεννιάτικο μεσημέρι, μετά από λίγε μέρες, κάποιοι αλληλέγγυοι από την αντιεξουσία επισκέφθηκαν την «Πειραϊκή-Πατραϊκή» για να συντονίσουν τις επόμενες κινήσεις αυτής της αναμέτρησης. Οι (Αφγανοί κυρίως) μετανάστες μάζευαν το λιγοστό ήλιο που τους προσφερόταν μέσα στις λάσπες και τα σκουπίδια που διαβίωναν και εξηγούσαν στους αλληλέγγυους τις επιθέσεις που δέχονται από Ζητάδες και φασίστες, ασφαλίτες ή κάγκουρες όποτε προσπαθούσαν να διασχίσουν την παραλιακή οδό, έξω από το εργοστάσιο. Λένε επίσης για δυο παιδιά (15-16 χρονών) που προσπάθησαν να μπουν στο λιμάνι την προηγούμενη μέρα και τους συνέλαβαν λιμενόμπατσοι, τους έδειραν και του ενός του έσπασαν τη μύτη. Τα τοπικά κανάλια την ίδια μέρα μιλούσαν για δυο μετανάστες, ένας εκ των οποίων μαχαίρωσε δυο λιμενικούς, ενώ ο άλλος έκλεβε από το αυτοκίνητο του. Σύμπτωση ή στημένη ιστορία από τους (λιμενο)μπάτσους για να καλυφθεί ο ξυλοδαρμός στα δυο Αφγανόπουλα;

Οι μετανάστες όμως δεν βλέπουν τηλεόραση. Τα πρόσωπα τους φαίνονται ενδυναμωμένα μετά την πορεία που πραγματοποίησαν. Τους διακρίνει μια επιμονή για ζωή και μια αξιοπρέπεια, σαν τα βρώμικα ρούχα που πλένουν και κρεμάνε κάπου μέσα στο εργοστάσιο για να στεγνώσουν στον λιγοστό ήλιο και να τα ξαναφορέσουν. Σκέφτονται να πραγματοποιήσουν συγκέντρωση έξω από το εργοστάσιο μέσα στις γιορτές. Οι αλληλέγγυοι τους εξηγούν ότι «μέσα στις γιορτές λείπουν οι φοιτητές που μπορούν να στηρίξουν κι ότι έξω από το εργοστάσιο δεν θα γίνουν φανεροί στην τοπική κοινωνία, που ακούει τους δημοσιογράφους, που συνεργάζονται με τους μπάτσους». Συμφωνούν τελικά να γράψουν οι μετανάστες ένα κείμενο που να κολλήσουν οι αλληλέγγυοι/ες στην πόλη. Οι μετανάστες ευχαρίστησαν τους αλληλέγγυους για τη βοήθεια τους και οι τελευταίοι αποχώρησαν (κάτω από τα βλέμματα δυο ασφαλιτών στην πύλη του εργοστασίου), συζητώντας μεταξύ τους μήπως την επόμενη φορά να μαζέψουν ρούχα και φαγητά και να τα φέρουν στην κατάληψη, ή μήπως αυτό θα φαινόταν σαν χριστιανική φιλανθρωπία, που αντιπαθούν; Πράγματι πάντως οι μετανάστες γράψαν ένα κείμενο που ξεκινούσε με τη φράση "στο όνομα του θεού" και κολλήθηκε σε μορφή αφίσας στους δρόμους της πόλης.

Προχθές, το βράδυ της Δευτέρας 2 Ιανουαρίου του σωτήριου έτους 2012 έκανε αρκετό κρύο στη Πάτρα. Τρία μεταναστόπουλα μπήκαν στο εσωτερικό μιας νταλίκας εγκαταλελειμμένης μέσα στο εργοστάσιο μπας και ζεσταθούνε. Άναψαν και μια φωτιά σε ένα μικρό δοχείο και προσπάθησαν να κοιμηθούνε. Ένας εξ’ αυτών, ο Αλί, πέθανε από ασφυξία, τα άλλα δυο παιδιά ευτυχώς τη γλίτωσαν. Πολλά ΜΜΕ αρχικά μετέδωσαν την είδηση, δημιουργώντας την εντύπωση ότι ο ανήλικος μετανάστης πέθανε στο εσωτερικό μιας νταλίκας με προορισμό την Ιταλία. Θα ήταν μια πιο ευκολοχώνευτη είδηση σε σχέση με την πραγματική. Από αυτές που ακούς ή διαβάζεις για λίγα δευτερόλεπτα και περνάς σε άλλο θέμα, χωρίς να διαταράσσεται η εορταστική κανονικότητα ενός κόσμου που θέλει αόρατες τις συνθήκες ζωής και θανάτου των μεταναστών προλετάριων

UPDATE 06/01


Τα ξημερώματα της Πέμπτης 05/01 οι μπάτσοι έκαναν μια πρώτη επιχείρηση σκούπα στο εργοστάσιο. Ξύπνησαν με ξύλο τους μετανάστες συνέλαβαν δεκάδες από αυτούς, μάζεψαν τα βασικά είδη επιβίωσης (ρούχα, στρώματα κτλ.) των μεταναστών και τα έκαψαν. (οι αλληλέγγυοι/ες αντιεξουσιαστές πραγματοποίησαν πορεία στο κέντρο της πόλης ως αντανακλαστική απάντηση).  Ακόμα κι η διαμονή σε ένα νεκροταφείο απαγορεύεται για τους μετανάστες. Η ύπαρξη τους είναι βασικά υπό απαγόρευση. Δεν τους θέλουν στο Αφγανιστάν, δεν τους θέλουν στην Ελλάδα, ούτε στην Ιταλία, ούτε στην Αφρική, ούτε στην Ευρώπη, ούτε πουθενά. Μάλλον δεν πέσαν αρκετές βόμβες όταν έπρεπε. Τώρα δεν μπορούν να τους δολοφονήσουν μαζικά, γιατί υπάρχει το παραμύθι περί δημοκρατίας και ανθρωπισμού με το οποίο κοιμούνται οι ντόπιοι. Η "τελική λύση" αναβάλλεται μέχρι να "ωριμάσουν οι συνθήκες"... Μέχρι τότε "σκουπίζουν" από εδώ, τους πετάνε πιο κει, καίνε τους καταυλισμούς και τα λιγοστά υπάρχοντα τους, φεύγουνε μερικοί, σκοτώνονται περισσότεροι σε καμιά νταλίκα, σε κανά κυνηγητό ή στο μεγάλο νεκροταφείο που λέγεται Μεσόγειος. Κάποιοι τέλος κυκλοφορούν ανά την υφήλιο μαζί με τα ταλαιπωρημένα σώματα τους και τους αγώνες ενάντιο στο σύγχρονο φασισμό, που σέρνεται γύρω μας όλο και πιο φανερά, όλο και πιο επικίνδυνα.