Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Το σ' αγαπώ πες το με πέτρες



Ήμουν σ' ένα λεωφορείο τη Δευτέρα, μούσκεμα όπως όλοι από τα καρεκλοπόδαρα που έριχνε. Στη Βουλή το λεωφορείο σταματά και ο οδηγός ζητά από τους ματατζήδες να ελέγξουν μια καταγγελία μιας κοπελιάς ότι της έκλεψαν το πορτοφόλι. Οι ματατζήδες του λένε να πάρει το 100 κι ότι έχουν να ασχοληθούν με τη διαδήλωση (αγανακτισμενοσωματειων) κι ο οδηγός μουλαρώνει ότι ο ρόλος τους είναι να προστατεύουν τους πολίτες.

 Περνά ένα 10λεπτο σταματημένο το λεωφορείο μες στη σιωπή και ξαφνικά ακούγεται μια φωνή "Έλεος, αν είναι δυνατό να περιμένουμε τόσην ώρα".  Στην αρχή η οργή των επιβατών κατευθύνεται στον λεωφορειατζή, ανταλλάσσονται κάποιες κοινοτυπίες σε σχέση με τους δημοσίους υπαλλήλους, απαντάει μια νεαρή λέκτορας ότι δεν είναι έτσι, μετά κάποιος αγανακτισμένος μικροαστός υποστηρίζει ότι "μαζί τα φάγαμε", απαντάει μια κυρία μέσης ηλικίας ότι δε συγκρίνεται το σπίτι που δεν γράψαμε στην εφορία με τα λεφτά που έφαγε ο Τσοχατζόπουλος, ο αγανακτισμένος μικροαστός υποστηρίζει ότι μας τιμωρούν οι Γερμανοί επειδή αντισταθήκαμε στο φασισμό, βουτάει την ευκαιρία κάποιος άλλος μικροαστούλης και αναφέρει ότι η νέα τάξη θέλει να εξοντώσει το ελληνικό έθνος, η μεσήλικη κυρία συνεχίζει να υποστηρίζει ότι όλες οι επαναστάσεις έγιναν με αίμα κι ότι αυτό που ζούμε είναι έτσι κι αλλιώς πόλεμος. Να μη τα πολυλογώ μέχρι να κατέβω όλο το λεωφορείο συζητούσε για το μνημόνιο, για τους πολιτικούς που θέλουν κρέμασμα και τους μπάτσους που τους φυλάνε, για ντου στη Βουλή και ελικόπτερα, για τα παιδιά που θα γεννηθούν τώρα και για τα οποία πρέπει να παλέψουμε κι άλλα ενδιαφέροντα.

Η αγανάκτηση είναι λοιπόν έκδηλη για άλλη μια φορά. Οι "από πάνω" με τις μεθόδους πρόληψης εξεγέρσεων που έχουν, το έχουν καταλάβει και προετοιμάζονται ή προσπαθούν να ξορκίσουν το αναπόφευκτο, το CNN νοικιάζει γραφεία στο κέντρο της Αθήνας για τις επόμενες 20 ημέρες κι άλλα ωραία.

Το γιορούσι των αφεντικών αποκτάει τα χαρακτηριστικά εκτεταμένης λεηλασίας που συνοδεύεται από βιασμούς και εμπρησμούς σπιτιών. Η επίθεση πλέον αγγίζει άμεσα το προλεταριάτο του βασικού μισθού κι όχι τις κατακτήσεις της (λιγότερο ή περισσότερο) μικροαστικοποιημένης εργατικής τάξης. Αυτή έχει μπει εδώ και καιρό σε τροχιά απεργιακών κινητοποιήσεων με χαρακτηριστικά διαρκείας, αν και οι ρουφιάνοι των αφεντικών και τα συνδικάτα κάνουν ότι μπορούν για να εγκλωβίσουν την εργατική απόγνωση σε ρεαλιστικά πλάνα επιχειρησιακού ή κλαδικού "αγώνα".

Όπως και στο λεωφορείο, έτσι και ευρύτερα στη κοινωνία φαίνεται ότι φτάνει η στιγμή της άμεσης σύγκρουσης που όλες οι αντιφάσεις της ταξικής πάλης θα εμφανιστούν στην επιφάνεια αφτιασίδωτες. Ταξική οργή μαζί με μικροαστικές αυταπάτες, κινητοποιήση της προλεταριακής βάσης μαζί με "αγωνιστική ετοιμότητα" των συνδικάτων για να μπει φρένο σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, άμεση δράση και επαναστατικές φαντασιώσεις γύρω από τα "χειμερινά ανάκτορα", απεργοί και "αγανακτισμένοι" μπλέγμενοι σε μια ερωτική σχέση αγάπης και μίσους που δεν την επιλέξανε αλλά τους επέλεξε.

Το κόλπο παραμένει στημένο και στα μέτρα τους. Οι εφεδρείες και οι προβοκάτσιες τους δεν έχουν εξαντληθεί. Ακόμα είμαστε στην αρχή. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει σε μια, ούτε δυο νύχτες. Η επίθεση των αφεντικών βάζει ζήτημα ζωής σε όλους κι όλες μας. Ποτέ δεν μας άρεσε ο κόσμος τους, αλλά τώρα γίνεται αδύνατο να ζήσουμε μέσα σε αυτά τα σκατά.  Ταυτόχρονα, χάνουμε μια-μια όλες τις αλυσίδες/αυταπάτες μας. Και αυτό είναι νομίζω που φοβίζει τους "από πάνω". Τη φωτιά την έχουν προβλέψει, αλλά την ένταση της δεν είναι σίγουροι ότι την ελέγχουν. Γιατί η ένταση της είμαστε εμείς, η φωτιά που σιγοκαίει μέσα μας στην κρύα καθημερινότητα μας, η κατάθλιψη που σπάει όπως μια βιτρίνα, τα ενωμένα χέρια, η αλληλεγγύη και η κοινότητα στη πράξη, οι αλητείες στο δρόμο.

Καλό ΠΣΚ, τα περιγράφουν καλύτερα οι σύντροφοι στο τραγούδι:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου