Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Προλεταριακό shopping therapy (πρώτες σκέψεις για 12/02/12)

Επιστροφή από Μοναστηράκι με μετρό γύρω στις 11:30, μετά από 7 ώρες βόλτες γύρω - γύρω στο νυχτερινό κέντρο με τη φωτιά να μας καταβροχθίζει.

Στο Σύνταγμα από τις 17:00, μεσ' στη πήχτρα να νιώθεις από την αργή οπισθοχώρηση του κόσμου ότι αυτή τη φορά δε θα νικήσει ο φόβος. Η Σταδίου να τραντάζεται στις 18:00 από τη λαϊκή απαίτηση να καεί το μπουρδέλο. Όπως και το "μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι" που δεν το 'χεις ξανακούσει από τόσα στόματα. Στη Νομική η "αντικοινωνική" νεολαία να ανοίγει τις πόρτες της στη μαχόμενη κοινωνία. Ξεκούραση για λίγο στα ήσυχα Εξάρχεια, με τα οποία κανείς δεν ασχολείται. Ομόνοια το ΠΑΜΕ, ξένο σώμα μέσα στο εξεγερμένο πλήθος. Βόλτα στην Αθηνάς μετά τις 21:00 μπας και προσεγγίσουμε ξανά το Σύνταγμα από κάτω. Παντού φωτιές και οδοφράγματα. Ψεκάζουν συνεχώς το κόσμο που πλησιάζει.

Μήπως να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με το μπουρδέλο τους; Διστακτικά οι πρώτες επιθέσεις στα "μικρομάγαζα" της Ερμού. "Δεν είμαστε κλέφτες" οι μικροαστοί "σύμμαχοι" να ουρλιάζουν. Συνεννοήσεις με δυο ματιές με τα αλάνια που τριγυρνάνε σε παρέες. "Πάμε;" "πάμε". Μπουφάν, φόρμες, αθλητικά, παπούτσια πεταμένα στο οδόστρωμα σε εκπτώσεις 100%.  Μας κλέβουν, τους κλέβουμε. Μας λεηλατούνε, τους λεηλατούμε. Μας τα παίρνουν όλα, θα τα πάρουμε όλα πίσω. Εμείς τα έχουμε παράξει. Εμείς (θα) δουλεύουμε στα κωλομάγαζα τους. Έτσι καταργείται το χρήμα στην πράξη, δεν έχουμε άλλωστε λεφτά για να πληρώσουμε.

Και ναι μπορούμε και χωρίς τα τρέντυ ρούχα και κινητά που βουτήξαμε. Είναι κυρίως η πράξη που μας ενθουσιάζει. Το γκάπα γκούπα στη βιτρίνα, το ράγισμα και μετά η εισβολή στο άδειο κατάστημα με το συναγερμό να σκούζει, το να τα βουτάς δέκα-δέκα και να πετάς στο δρόμο μετά πράγματα που αξίζουν όσο δυο μισθοί σου, για να τα μοιραστείς με αυτούς/ες που είστε στην ίδια μοίρα. Και στην επιστροφή στο μετρό το παλικάρι δίπλα σου να βγάζει μια ζαρτιέρα και να αναφέρει ότι ήταν ο μόνος τρόπος για να κάνει δώρο στην κοπελιά του και ο χαβαλές να παέι και να έρχεται σε όλο το βαγόνι.

Ναι ο νόμος τους ψηφίστηκε, το μέλλον μας είναι υποθηκευμένο, η πτώχευση της τάξης μας προχωρά. Όμως μπορούμε και χαμογελάμε, ότι πιο σημαντικό για να συνεχίσουμε να παλεύουμε.


3 σχόλια:

  1. αλήτη, είμαι σίγουρος πως δεν έχεις δουλέψει ούτε μία ώρα στη ζωή σου.
    αυτό δεν είναι «επανάσταση».
    και εμείς ήμασταν νέοι, και κάναμε και τις διαμαρτυρίες μας, και τσιγαρλίκια καπνίσαμε, και ροκ ακούγαμε αλλά κάναμε και κάτι που εσείς δεν γνωρίσατε..σεβαστήκαμε..
    πραγματικά λυπάμαι για όσα έρχονται..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η αλήθεια είναι πώς δεν σέβομαι κανένα που είναι τόσο σίγουρος για το ποιόν του άλλου, χωρίς να το ξέρει. Πράγματι είναι λυπηρό που οι διαμαρτυρίες σας, τα τσιγαριλίκια, το ροκ και ο σεβασμός σας στην ατομική ιδιοκτησία μας οδήγησαν εδώ που μας οδήγησαν. Δεν ήταν σίγουρα επανάσταση. Ευτυχώς αυτά που έρχονται θα τα αλλάξουν όλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πραγματικά, ανώνυμε που απαντάς, χαίρομαι που ο σεβασμός που δείχνατε "ζώντας την εφηβική σας ονείρωξη" τελείωσε. Τον πέταξαν (και θα τον πετάξουν) στο καλάθι των αχρήστων όλες εκείνες οι τύπες και οι τύποι που είναι/ήταν αποκλεισμένες και αποκλεισμένοι από τις "διαμαρτυρίες" σας. Οι μετανάστες, αυτοί που δεν έχουν δουλέψει ποτέ και αυτές που από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους λιώνουν στα σπίτια, στα χωράφια, στα μπουρδέλα και στις οικοδομές σας. Εμείς, αλλά και τα παιδιά σας.

    και όπως έχει ειπωθεί και αλλού:


    φωτιά στις τράπεζες
    νερό στις αμυγδαλιές
    αντίφαση καμία

    υγ ωραίο μπλογκ! θα τα πούμε στα οδοφράγματα, τις συνελεύσεις και τις συγκρούσεις!

    απολίτικος καταστασιακός*

    ΑπάντησηΔιαγραφή