Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Η δημοκρατία αντέχει. Εμείς όχι.

επανάσταση χωρίς αυτοκριτική δεν γίνεται

Όλο το προηγούμενο διάστημα υπήρχε μια κινηματική κατάχρηση του όρου χούντα. Και ο γράφων και πολλοί δίπλα του σε δημόσιους χώρους "λαΐκισαν" με τον συναισθηματικά φορτισμένο αυτό όρο για να καταδείξουν την ιστορική συνέχεια του αστικού καθεστώτος, σε μια εποχή που η κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στις κοινωνικές σχέσεις  παίρνει όλο και πιο δικτατορικές, ολοκληρωτικές μορφές, χωρίς να βασίζεται στη συναίνεση των "πιο κάτω" τάξεων. Πιο political correct όροι είναι "καθεστώς έκτακτης ανάγκης", ή "ολοκληρωτισμός της δημοκρατίας" ή "κοινοβουλευτική χούντα" κτλ. που χρησιμοποιεί ορθά ο α/α/α χώρος στο λόγο του.

Το θέμα όμως είναι ότι η δημοκρατία ως διαχωρισμένη πολιτική σφαίρα οργάνωσης των καπιταλιστικών σχέσεων συνεχίζει με κλυδωνισμούς να κυριαρχεί. Μετά από ένα χρόνο ταραχών που επιζητούσαν το κάψιμο της Βουλής, μαζικών συνελεύσεων που προωθούσαν τη λογική της οριζοντιότητας στον τρόπο λήψης αποφάσεων κι ενός διάχυτου, διαταξικού και πλειοψηφικού κλίματος "οι πολιτικοί είναι λαμόγια, που θέλουν κρέμασμα", φτάσαμε στις αρχές του Μαΐου του 2012 όλη η κοινωνία να ασχολείται και πάλι με τις εκλογές και να ελπίζει πώς ότι δεν κατάφερε στους δρόμους, θα το πετύχει μέσα από τους κάλπες. Ακόμα κι ο α/α/α χώρος που συγκροτείται πολιτικά ενάντια στις εκλογικές αυταπάτες, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά μπλέκει με το ζήτημα, μέσω της εργαλειακής ψήφου σε οτιδήποτε θα μειώσει το ποσοστό της χρυσής αυγής. 

Το αποτέλεσμα είναι δεδομένο: Στις 7 Μάη το νέο κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει θα επικαλεστεί την ευρεία δημοκρατική νομιμοποίηση για να εξαπολύσει έναν πραγματικό Αρμαγεδδόνα νέων μέτρων , μπροστά στα οποία τα προβλεπόμενα στο 2ο μνημόνιο της 12ης Φλεβάρη θα μας φαίνονται εργασιακός παράδεισος. Ο αριστερός αντίλογος όσων επίσης υφίστανται και γνωρίζουν για την εξέλιξη του πολέμου, είναι ότι μέσω των εκλογών μπορεί να εκφραστεί το "μαύρο στα κόμματα του μνημονίου" και να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής αστάθειας που θα ευνοήσουν την ταξική πάλη στους δρόμους.

Ισχύει καταρχήν ότι το διαταξικό πλήθος που κινητοποιείται τον τελευταίο χρόνο έχει δείξει αυξημένες δυνατότητες παρέμβασης και εκτροπής μαζικών, θεαματικών διαδικασιών που ως τώρα τις μονοπωλούσε η καπιταλιστική ομαλότητα (π.χ. παρελάσεις). Δεν αποκλείεται λοιπόν η μεγάλη κοινωνική δύναμη του πλήθους των πλατειών κι ο συντονισμένος, αλλά χωρίς κάποιο οργανωτικό κέντρο, τρόπος παρέμβασης του στις δημόσιες εξελίξεις, να σημαδέψει κι αυτές τις εκλογές (από την άλλη οι γιαγιάδες και οι παππούδες που θα ψηφίζουν μέχρι την συντέλεια του κόσμου μπλε και πράσινους δεν είναι ένα μικρό εκλογικό ποσοστό). Τα αφεντικά το γνωρίζουν και τους ανησυχεί. Γι' αυτό φροντίζουν οι μάχες να δίνονται σε δικό τους έδαφος: Στα συλλαλητήρια της ΓΣΕΕ. Στο μπατσοκρατούμενο κέντρο της μητρόπολης (κι όχι στις γειτονιές). Σε ημερομηνίες ορόσημα ψήφισης των νομοσχεδίων. Και την στιγμή που θα το επιλέξουν, στις κάλπες.

Γιατί αν κάτι έχει αποδείξει το πολιτικό σύστημα τον τελευταίο χρόνο είναι ότι έχει εφεδρείες για να αντέξει την πίεση του πλήθους: Δεν φτάνει το ΠΑΣΟΚ; Κυβέρνηση εθνικής ενότητας ΠΑΣΟΚ- ΝΔ -ΛΑ.Ο.Σ. Δεν φτάνουν ούτε αυτές; Υπάρχουν "αντιμνημονιακές" εφεδρείες αριστερά και δεξιά που όταν οι δανειστές θα απειλούν (και πολύ σύντομα, κάτι ομόλογα δεν λήγουν γύρω στα μέσα Μάη;) με πάγωμα μισθών και συντάξεων θα συσπειρωθούν γύρω από το μέγα εθνικό διακύβευμα της τήρησης της καπιταλιστικής τάξης. Ο Κουβέλης με τον εργοδοτικό συρφετό των ρουφιανο-διανοούμενων του Μάη του '68 και του Πολυτεχνείου που έχει μαζέψει στο κόμμα του, διαλαλεί σε όλους τους τόνους την πίστη στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Ο Καμμένος έχοντας αναδείξει το μεταναστευτικό ως νο1 θέμα στην ατζέντα του, δεν είναι και τόσο δύσκολο να πειστεί κι αυτός να υποστηρίξει την εθνική ενότητα ενάντια στους "ξένους".

Και στην τελική, η είσοδος των μαφιόζων νεοναζί στο Κοινοβούλιο, δυστυχώς μέσω της αντιμνημονιακής ψήφου, διασφαλίζει στο κόμμα της τάξης που θα κυβερνήσει μια αυξημένη κοινωνική δύναμη αντιμετώπισης των ταραχών που θα προκύψουν σε περίπτωση κυβερνητική αστάθειας.  Από τη μια ως (παρα)κρατικός βραχίονας ένοπλης αντιμετώπισης του προλεταριακού κινδύνου, εκεί που θα φτάσουν στα όρια τους οι μπάτσοι. Από την άλλη ως "φασιστικός μπαμπούλας" που θα συσπειρώνει το κόμμα της τάξης, έτσι ώστε να προωθεί τον εκφασισμό της κοινωνίας (βλ. τη ναζιστική ρητορική για την υγειονομική βόμβα των παράνομων μεταναστριών που πηδάνε οι Ελληνάρες) με νόμιμες, δημοκρατικές μεθόδους.

Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε (και) σε αυτές τις εκλογές είναι ότι θα είναι... οι τελευταίες. Ότι θα είναι, δηλαδή, ο τρόπος εξάντλησης και των τελευταίων δημοκρατικών αυταπατών της προλεταριακής τάσης που συγκροτείται μέσα από το διαταξικό πλήθος. Τα περιθώρια στενεύουν, οι καβάτζες εξαντλούνται,οι συλλογικές συμβάσεις μπαίνουν στο μουσείο του εργατικού κινήματος, οι μισθοί δεν (θα) φτάνουν ούτε για την μεταφορά και την σίτιση μας στον τόπο εργασίας, οι άνεργοι ήδη κανιβαλίζουν μεταξύ τους (βλ. την εμφύλια βια στον χώρο της Θεσσαλονίκης) και οι καθημερινές αυτοκτονίες μας υπενθυμίζουν ότι επιβίωση χωρίς ζωή και αγώνα για ζωή ισούται με θάνατο.

(δημοσιεύτηκε επίσης εδώ)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου