Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Sometimes antisocial...

Ο αντικοινωνικός μηδενισμός νομίζω είναι μια υγιής αντανακλαστική αντίδραση στη εκαφασιζουσα συνθήκη που ζούμε μετά το ξεφούσκωμα και των αριστερών (σοσιαλ)δημοκρατικών αυταπατών που έπαιξαν για να ξαναπέσει στη κατάθλιψη το αγανακτισμένο πλήθος.

Εγώ π.χ. πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να επιταχυνθεί η διαδικασία εξόντωσης των συνταξιούχων που ψήφισαν μνημόνιο από τη νέα μνημονιακή κυβέρνηση, όντας στο κοινωνικό στρατόπεδο της 50% νεολαιίστικης ανεργίας, το οποίο το χωρίζει μια κάθετη τομή με τους άνω των 55-65 που στην ερώτηση του συστήματος "θέλετε να σας εξοντώσουμε άμεσα, ή να σας σκοτώνουμε λίγο-λίγο και μετά βλέπουμε" επέλεξαν το δεύτερο. Μετά βέβαια σκέφτομαι ότι έτσι θα εξοντωθεί και η σύνταξη του πατέρα μου, με τη βοήθεια της οποίας επιβιώνω, περιμένοντας να συμπληρώσω 28 μήνες ανεργίας, οπότε και ίσως αυξηθούν οι μοριοδοτικές πιθανότητες μου να με πάρουν σε κανά πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για 400-600 ευρώ για κανά 4μηνο-8μηνο. Ωραία η τιγκα προλεταριοποίηση θεωρητικά για εμάς τους κομμουνιστές, αλλά πρακτικά είναι ολίγον τι μαλακία να μην τι βγάζεις. Αμέσως μετά σκέφτομαι ότι ευτυχώς που υπάρχει και η αγροτική παραγωγή του παππού, που μαζί με 3-4 συλλογικές κουζίνες την εβδομάδα, αντιμετωπίζει το παράλληλο με την αφραγκία ζήτημα της πείνας. Αλλά όχι και να γυρίσω εκεί πίσω και να πρέπει να συγχρωτίζομαι κοινωνικά με όλη αυτή τη μικροαστική σιχαμάρα της επαρχίας. Ήδη δεν την πολυπαλεύω με τη μαλακία που κυκλοφορεί στη μητρόπολη, φαντάσου εκεί πέρα. Μπρρρρρ σύγκρυο, πυρετός, ΕΑΜ-ελας-πυρήνες της φωτιάς και εντατική ανάγνωση Serajevo. Δεν παίζει... Οπότε ξαναγυρίζουμε στον αντικοινωνικό μηδενισμό από τον οποίο ξεκίνησε η σκέψη για τα τεκταινόμενα.

Με αυτά και με αυτά, μετά από τις αντανακλαστικές καφρίλες, ξεκινάει σιγα-σιγα και η συνειδητοποίηση της σκατίλας πού πρέπει να αντιπαλέψουμε και αρχίζει η πιο ψύχραιμη ανάλυση. Σιγά την μεγάλη έκπληξη ότι ο μικροαστισμός και η μικροαστικοποίηση της εργατικής τάξης γεννάνε φασισμό. Τόσα χρόνια τα τρώγαμε στη μάπα και γι' αυτό προσπαθούσαμε να αποφύγουμε στα γκετο μας το συγχρωτισμό με αυτό το στρατόπεδο. Η ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας πρέπει να γίνεται με εμφυλιοπολεμικούς και αντιφασιστικούς όρους, όπως πάντα, ειδικά σε μια περιοχή των βαλκανίων που έχει κοκκινέψει αρκετά από αίμα. Δεν είναι και τόσο ανίσχυρο το δικό μας στρατόπεδο. Έχει κοινωνική πρόσβαση, ελέγχει γειτονιές, έχει τσαμπουκά, έχει ταξική μνήμη. Υπάρχει κι ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό κομμάτι της αποχής, το οποίο θεωρώ ότι βρίσκεται πιο κοντά στη δικιά μας επιρροή, παρά στους φασίστες. Μαζί με τους μετανάστες τους έχουμε, με ποσοτικούς όρους. Αυτοί βέβαια έχουν τα όπλα και τα ΜΜΕ. Θα είναι σκληρή η αναμέτρηση δε λέω, αλλά δε νομίζω ότι θα είναι τόσο εύκολο για αυτούς να μας καθαρίσουν με μια κίνηση ΜΑΤ.

Το να περάσουμε επίσης από τη θεωρία στην πράξη, επίσης θέλει το κινηματικό χρόνο του. Και όπως λένε μέσες-άκρες κι όλοι οι εργαζόμενοι φίλοι μου που δεν την πολυπαλεύουν επίσης, please όχι τώρα το καλοκαιράκι, στην ακρογυαλιά κτλ., να ξελαμπικάρουμε και θα συνεχίσουμε τον ταξικό πόλεμο από Σεπτέμβρη. Οκ δεκτό. Όσο υπάρχουν έστω λίγα ευρώ, θάλασσα, σκια, φακορυζο και ρακι κάτω από τα άστρα και βλέπουμε.

Το 1958 βέβαια το ταξίδι στα ξερονήσια των παππούδων μας δεν το έλεγαν ακριβώς διακοπές.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου