Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Still waiting for the helicopters

Έχω ξαναμπλέξει στη φάση με τις δυο δουλειές. Η γενική απεργία είναι μια καλή αφορμή να ξεκλέψω μέρα από την μια (ταχυδρόμος ΕΛ.ΤΑ.) για να δώσω εργατοώρες στην άλλη (ερευνητής ΕΛ.ΣΤΑΤ.).

Η επιθυμία για μη εργασία παραμένει το συναδελφικό κοινό που προσπαθώ να διατηρήσω πίσω από τη συμμετοχή μου στο απεργιακό καρναβάλι των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ -ΠΑΜΕ. Μια υποβόσκουσα άρνηση εργασίας πίσω από το χαμόγελο μου, όταν τους αναφέρω ότι θα τα πούμε την Πέμπτη και ξεκινάει η κουβέντα για το αν θα απεργήσουμε ή όχι. Μετά αρχίζουν τα αναμενόμενα "και τι θα καταφέρουμε με μια μέρα απεργίας", "τίποτα, όπως δεν θα καταφέρουμε τίποτα με το να μην συμμετέχουμε, τουλάχιστον να μην έχουμε σκυμμένο το κεφάλι, ήδη δουλεύουμε για 480 ευρώ 8ώρο, σ' ένα μήνα θα μας πούνε να το κάνουμε για 300 ευρώ" και μετά για ένα "περίεργο" λόγο πάει η κουβέντα στις βόμβες και στις κρεμάλες που χρειάζονται για τους πολιτικούς.
Κάπως έτσι βιώνω το πραγματικό "απεργιακό υλικό" που υπάρχει στους εργασιακούς χώρους των 480 ευρώ (δημοσίου). Δεν ξέρω αν θα δω πότε αυτό το υλικό να συγκροτείται ως πραγματικό απεργιακό υποκείμενο. Γνωρίζω απλώς ότι η διάθεση για αγώνα που υπάρχει είναι απευθείας ανάλογη με τη βλακεία που δέρνει όλες τις προσπάθειες οργάνωσης συνελεύσεων βάσης στους εργασιακούς χώρους. Κι ότι αυτή η διάθεση αγώνα δε μπορεί με καμία παναγία να συγκροτηθεί μέσα από τα καλέσματα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ, τα οποία στην ουσία αποτελούν το δημοκρατικό/αριστερό άλλοθι σε μια περίοδο στρατιωτικής επίταξης των απεργιών.

Οπότε συνεχίζουμε να "περιμένουμε τα ελικόπτερα", λέμε καμιά "αγωνιστική" μαλακία στην δουλειά και στην ουσία χρησιμοποιούμε την απεργία για να οργανώσουμε καλύτερα το εργασιακό μας πρόγραμμα.

4 σχόλια:

  1. Ενώ με το κείμενο συμφωνώ, σε σχέση με τις απεργίες της ΓΣΕΕ (άλλοθι κλπ) και το ότι δεν είναι αυτές που θα μπορέσουν να συσπειρώσουν τη νέα σύνθεση της επισφαλούς εργασίας (και αν μιλάς για δημόσιο, φαντάσου για ιδιωτικό), δεν καταλαβαίνω καθόλου τι θες να πεις με το
    "η διάθεση για αγώνα που υπάρχει είναι απευθείας ανάλογη με τη βλακεία που δέρνει όλες τις προσπάθειες οργάνωσης συνελεύσεων βάσης στους εργασιακούς χώρους".
    Πρώτα πρώτα ποιες συνελεύσεις βάσης εννοείς; Τις ήδη υπάρχουσες, είτε σαν σωματεία βάσης είτε σαν εργατικές συλλογικότητες; Ή μιλάς για μια πιθανή συγκρότηση συνελεύσεων εργαζομένων μέσα στους ίδιους τους χώρους δουλειάς όπως μια επιχείρηση, πχ συνέλευση εργαζομένων παπάκηδων στα ΕΛΤΑ, εκτός του σωματείου;
    Επίσης κεντρικά αυτό που δεν καταλαβαίνω, και σχετίζεται με το προηγούμενο, είναι αυτό που αναφέρεις με τη διάθεση αγώνα και τη βλακεία. Αρχικά θεωρείς ότι υπάρχει διάθεση για αγώνα; Γιατί από τα γραφόμενά σου παραπάνω δε φαίνεται κάτι τέτοιο, ίσα ίσα ότι ο κόσμος μιλάει για το "τι θα καταφέρουμε άλλωστε, οι πολιτικοί φταίνε" κλπ. Μπορεί βέβαια να υπάρχει και να θες να πεις αυτό, ότι δεν εκφράζεται από την απεργία. Και η βλακεία σχετίζεται με το ότι οι συλλογικότητες βάσης κεντράρουν στην αεπργία ή ότι δεν κάνουν όση δουλειά μυρμηγκιού θα έπρεπε ώστε να υπάρχει και η αντίστοιχη, ποιοτικά και ποσοτικά, διάθεση για αγώνα;
    Συγνώμη για την έκταση του σχολίου (που φτάνει σχεδόν όσο το κείμενο...) αλλά πραγματικά είναι ενδιαφέρουσα κουβέντα.
    Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι μάλλον δίκιο έχεις η διάθεση για αγώνα και η βλακεία όσων συμμετέχουμε σε συνελεύσεις βάσης είναι σχετικά μεγέθη κι εξαρτάται από ποια πλευρά το βλέπεις (ισχύει δηλαδή και το η βάση έχει τις συνελεύσεις που της αξίζουν) Με την όχι και τόσο πετυχημένη αυτή σύγκριση θέλω να πω περισσότερο ότι υπάρχει αντικειμενικό υλικό για έναν στοιχειώδη αγώνα στη βάση -μακρυά από τα καλέσματα της ΓΣΕΕ σίγουρα και όχι "έτοιμο να πάρει τα όπλα", παρά την διάχυτη "επαναστατική βλακεία"- αλλά σε πολύ μικρό βαθμό οι εργατικές συνελεύσεις βάσης (για τις υπάρχουσες μιλάω που στελεχώνονται από "χώρο" κυρίως) κοιτάνε προς αυτήν την κατεύθυνση, τουλάχιστον όχι στον βαθμό που αναλώνονται σε αυτοαναφορικές κεντρικού τύπου διαδικασίες. Από την άλλη ας μη γενικεύουμε, αφού ξέρω και ξέρεις ότι μέσα από το γενικό αυτό σύνολο ξεπηδούν πάντα και κάποιες διαδικασίες (π.χ. hol, phone marketing) που κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση που συνηθίζουμε να της δίνουμε το άχαρο όνομα "δουλειά μυρμηγκιού".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στα Τρίκαλα τα περιμένουμε ακόμα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αν και δεν είμαι στην εξωτική πρωτεύουσα, φαντάζομαι ότι αναφέρεσαι σε κάποιες κεντρικού τύπου διαδικασίες που γίνονται αυτή την περίοδο, οι οποίες είναι συνέχεια εκείνων που αναφέρονται στο ποστ "Σκότωσε τη λογική του ΠΑΜΕ...". Εμένα αυτό που με προβληματίζει είναι ότι μπορεί να υπάρχει το αντικειμενικό υλικό που λες (στην ΑΘήνα περισσότερο θα έλεγα), πλην όμως, πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες (οργάνωσης, επιβίωσης κλπ), έχει να αντιμετωπίσει ένα ζήτημα που είχες βάλει κι εσύ σε ένα προηγούμενο ποστ αλλά το έσβησες-αν είμαι σωστή: τη συλλογική μας ανατίμηση.
    Για παράδειγμα, οι αγώνες που αναφέρεις σε hol/phonemaketing είναι ενάντια σε απολύσεις/μειώσεις μισθών εννοείται ότι είναι πολύ σημαντικοί. Πώς μπορεί όμως ένας/μία να παλέψει στο χώρο δουλειάς του, όταν για παράδειγμα θα αμοίβεται νομιμότατα με τα 480 καθαρά; Κάτι που κι εσύ είχες βάλει στο παραπάνω ποστ, και που βασανίζει κι άλλους συντρόφους που είναι σε εργατικές συλλογικότητες. Φυσικά, μια κοινότητα αγώνα μαζί με άλλες/ους αγωνιζόμενες/ους ίσως καταφέρει να επιβάλλει αύξηση σε μια επιχείρηση/μαγαζί (αν και τώρα έχουμε δει μόνο το αντίστροφο, δλδ να αποτρέπει τις μειώσεις). Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα μαγαζιά; Πώς αντιπαλεύουμε συλλογικά το ζήτημα του βασικού μισθού; Πιστεύουμε ότι μπορούν να γενικευτούν οι εργατικές μας αρνήσεις τόσο ώστε να επιβάλλουν μέσα από μια σύνδεση (που όπως έχετε γράψει κι εσείς, παραμένει ανοιχτό πρόβλημα) τη συλλογική μας ανατίμηση;
    Με αυτά καθόλου δε θέλω να πω ότι οι κεντρικού τύπου διαδικασίες θα απαντήσουν σε αυτό, συμφωνώ απόλυτα με όσα είχες γράψει στο ποστ που ανέφερα παραπάνω. Απλά αναρωτιέμαι πάνω στις συλλογικές απαντήσεις μας, σε ένα ιστορικό πλαίσιο που πρώτη φορά τις διερευνούμε...

    Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή