Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Ο τούρκικος εθνικός κορμός "αγανάκτησε"

Resistance is good, resistance is life. But democracy can only come through unity and equality of the peoples in Turkey, not through nationalism and “Turkism”. There are many fascists among the protestors that call themselves “devrimci” (revolutionary), just because they oppose the AKP government. The real revolutionaries in Turkey who were executed by parties that now declare themselves to be revolutionary would roll over in their graves! A new, alternative thinking must develop in Turkish consciousness that is democratic and secular without crushing the heads of the many ethnic and religious groups that don’t fit into the myth of the glorious Turk.
από εδώ

Εθνικές σημαίες, αναφορές στον Κεμάλ, διαταξικό πλήθος, καμιά αναφορά σε εργατικούς αγώνες, φετιχισμός των social media, αποπολιτικοποίηση, αιτήματα για δημοκρατία και δίκαιο κράτος, μαζί με λίγη γιογκα στο πάρκο καθώς του τουρκικο κράτος σκοτώνει, όπως σκότωνε τόσα χρόνια τους "άλλους", τους Κούρδους και οι τούρκοι νοικοκυραίοι στήριζαν με την σιωπή τους. Από αυτό το "κίνημα" δεν μπορεί παρά να αναγεννηθεί ο τουρκικός εθνικισμός/κεμαλισμός που εκφράζει άλλωστε η αντιπολίτευση.


Αυτή θα μπορούσε να ήταν μια ανάγνωση της εξέγερσης στην Τουρκία από κάποιες "ταξικές, αντεθνικές μειοψηφίες" που είδαν ανάλογα φαινόμενα στο ντόπιο κίνημα των πλατειών πριν 2 χρόνια. Αλλά τώρα μας χωρίζει μια θάλασσα, μπορούν οι "τούρκοι αγανακτισμένοι" να ναι ταξικά μας αδέλφια και το ΚΚΕ να στηρίζει την δίκαιη αντίσταση.

Προφανώς και διαφοροποιούν πολλά πράγματα τα δυο συμβάντα, με κυριότερα τους νεκρούς, τους εκατοντάδες ταρυματίες και συλληφθέντες. Προφανώς και μας χωρίζουν τα ευρωπαϊκά σύνορα. Προφανώς και άλλη η ιστορία του τούρκικου εθνικού κορμού, άλλη του ελληνικού.

Προφανώς και προβοκάρω. Προφανώς και το κυρίαρχο συμβάν στην γείτονα χώρα αυτή την στιγμή είναι η αλληλεγγύη ή αυτοοργάνωση, οι μαζικές και ανυποχώρητες συγκρούσεις στον δρόμο, η έκρηξη νέων υποκειμένων που δεν χωράνε στα καλούπια των παραδοσιακών, καταπιεστικών κοινωνικών ταυτοτήτων. Και προφανώς δεν είναι μικρής σημασίας για την υπόθεση μας, η διεθνιστική κυκλοφορία αυτών των αγώνων.

Προφανώς και η ιστορία της Τουρκίας, ως ιστορία ταξικής πάλης, αυτή την στιγμή αλλάζει ραγδαία και αμετάκλητα γιατί κατέλαβε τους δρόμους ένας απρόβλεπτος και εκρηκτικός παράγοντας

Θέλω να σημειώσω απλώς την ευκολία με την οποία οι ιδεολογικές αναγνώσεις βγάζουν πορίσματα για την ταξική πάλη, είτε θριαμβευτικά (όταν εκτυλίσσεται αλλού) είτε απαξιωτικά (όταν εκτυλίσσεται στην χώρα τους).

Φυσικά έχουμε να συζητήσουμε και να διδαχθούμε πολύ σημαντικότερα πράγματα από τα τεκταινόμενα δίπλα μας. Ή ακόμα και το συγκεκριμένο ζήτημα με σοβαρούς κι όχι προβοκατόρικους όρους. Επιφυλάσσομαι.


Υ.Γ. Προς τους λίγους πιστούς αναγνώστες που ρωτάτε (σας αγαπώ, σας λατρεύω, είστε μικροί θεοί που με διαβάζετε ακόμα κι όταν γράφω μαλακίτσες σαν την παραπάνω, σλουρπ, σλουρπ κτλ.) Δεν βαριέμαι, δεν είναι ότι δεν έχω τι να γράψω, είναι ότι έχω πεθάνει στην επισφαλή εργασία και δεν προλαβαίνω. Σιγά, σιγά ξαναγίνομαι άνεργος και επανέρχομαι στον κόσμο του μη αλλοτριωμένου χρόνου, stay tuned!

1 σχόλιο:

  1. κουράγιο, αγαπημένε μας προβοκάτορα.
    η ανεργία θα σε λυτρώσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή