Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Όχι άλλα δάκρυα, ψυχραιμία και φωτιά

είχε τέρατα με παράξενες στολές, που παραμονεύουν πάντοτε κρυφά μες στις σκιές
μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν' ακολουθήσεις, τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις
εγώ το είδα και το έφτασα στο τέρμα κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα, θα βάλουν φωτιά από ψηλά οι αετοί 

Ο Πάυλος που μαχαιρώθηκε ύπουλα από τους ναζι ήταν ένας νέος αντιφασίστας, ένας παλιός lowbaper, ένα εργατόπαιδο, ένας ραπερ που δεν κλείστηκε ποτέ σε καμία ιδεολογία, σε κανένα κόμμα, αλλά ήταν πάντα εκεί στην πρώτη γραμμή για να μην μπορούν να λένε με τόση ευκολία οι ναζί ότι "η ελληνική νεολαία είναι μαζί τους στις κόκκινες περιοχές". Ήταν ένα εμπόδιο στα σχέδια τους, γι' αυτό τον φάγαν ύπουλα και μπαμπέσικα.

Το ταξικό μίσος και τα δάκρυα δεν πρέπει να θολώνουν το βλέμμα. Οι κινήσεις του (παρα)κρατους είναι προσχεδιασμένες, ίσως όχι με απόλυτη ακρίβεια (λόγω ακριβώς της αντίδρασης μας, αλλά και του μεγέθους της κρίσης), αλλά έχουν μια εμφανέστατη στρατηγική από πίσω: Τα ψέμματα περί "πρωτογενούς πλεονάσματος" στεριεύουν, το χρέος εκτινάσσεται με μαθηματική ακρίβεια, θα πρέπει να παρθούν νέα μέτρα μετά τις γερμανικές εκλογές, θα πρέπει να δοθούν σπίτια στις τράπεζες για να μην καταρρεύσουν από τα χρέη, να αυξηθούν κι άλλο οι τιμές των εισιτηρίων, το σύστημα βρίσκεται σε τέτοιο οριακό σημείο που φοβάται ακόμα κι ένα νέο ΠΑΣΟΚ με την μορφή του ΣΥΡΙΖΑ και τις υποσχέσεις του για εκκαθάριση του πολιτικού συστήματος, τα plan b της αριστεράς για έξοδο από την ευρώ και επιστροφή στην δραχμή αποτελούν (τι ειρωνεία!) συζητήσιμα σχέδια μερίδας της αστικής τάξης σε περίπτωση που το plan a αποτύχει να διατηρήσει τους απαραίτητους σιδερένιους όρους μίνιμουμ κοινωνικής συναίνεσης για την συνέχιση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Το εφοπλιστικό κεφάλαιο ενισχύει αυτή την στρατηγική μέσω των ΜΜΕ που ελέγχει, δίνει την γραμμή για μια "σοβαρή" Χρυσή Αυγή και τα πρωτοπαλίκαρα εκτελούν τις εντολές που λαμβάνουν και πραγματοποιούν συνεχόμενες δολοφονικές επιθέσεις στα πιο μάχιμα κομμάτια της εργατικής τάξης και της νεολαίας της.

Στο δικό μας στρατόπεδο έχουμε ανοίξει πολλά μέτωπα, δεν ξέρουμε πώς ακριβώς να τα συνδέσουμε γιατί έχουμε ζητήματα, δεν είμαστε και "ολοιμαζιπασοκ", δεν αποδεχόμαστε την κεντρική ρεφορμιστική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ εναγωνίως προσπαθεί να συγκροτήσει στο κομματικό μαντρί την παραπαίουσα από τα χτυπήματα βάση του, αλλά είμαστε αρκετοί ακόμα στον δρόμο με το κεφάλι ψηλά και την πέφτουμε από παντού. Από την κατειλημμένη ΕΡΤ, τη μαζική συμμετοχή στην απεργία των εκπαιδευτικών, τις κινητοποιήσεις διοικητικών-φοιτητών, τις καταλήψεις σχολείων, τους άνεργους που δεν πληρώνουμε ΜΜΜ, τις γειτονιές που φοβούνται να κυκλοφορήσουν φασίστες, τις συνελεύσεις μας, τις δομές μας, την αλληλεγγύη μας. Το ηφαίστειο βράζει ξανά και το σύστημα θέλει να μας διασπάσει πριν ξεχυθεί η λάβα και φτιαχτεί ένα ενιαίο προλεταριακό μέτωπο στο δρόμο από εργαζόμενους δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, άνεργη/επισφαλή νεολαία και μετανάστες.

Ο εμφύλιος μεταξύ του προλεταριακού και του φασιστικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας δεν σταμάτησε ποτέ, συνεχίστηκε με πιο πολιτικά μέσα, αλλά πάντα σιγόβραζε. Εμείς από τον Δεκέμβρη έχουμε ξεκαθαρίσει τη θέση μας (ως "δε θα ανεχτούμε να μας σκοτώνετε") κι άλλοι επίσης αποδεικνύουν σοβαρότητα ως προς την ιστορική σημασία της "διαφωνίας" ("πρέπει να σας σκοτώσουμε για το καλό της οικονομίας"). Μόνο να προσέξουμε να μην μπλέξουμε σε έναν ενδοταξικό εμφύλιο με τους όρους της στρατηγικής της έντασης που θα θέσει το καταρρέον σύστημα.

Δόντια σφιχτά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου